W grudniu 1920 r. powrócił do koszar przy ul. Warszawskiej w Bydgoszczy. Pułkiem dowodził wówczas płk Władysław Grabowski (do 1928 r.). Mieszkańcy miasta i okolic ufundowali w 1924 r. drugi sztandar, wykonany już według obowiązujących przepisów, który został wręczony 4 sierpnia przez Prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego. Na sztandarze umieszczono nazwy miejsc i daty głównych bojów oraz herby Bydgoszczy i Zambrowa.

W początkach marca 1920 r. Pułk został skierowany w składzie XXX Brygady 15. Dywizji Piechoty na front przeciwrosyjski do obszaru Brody-Krasne-Złoczów, skąd wkrótce przeszedł w okolice Sławuty, Szepetówki i nad rzekę Słucz. W końcu kwietnia 1920 r. wziął udział w działaniach zwanych wyprawą kijowską odznaczając się w dniu 26 kwietnia bohaterską postawą i miażdżącym impetem w okolicach Berdyczowa, gdzie wielokrotnie złamał opór Rosjan, wziął szereg zawzięcie bronionych miejscowości, a po krwawej walce zdobył dworzec kolejowy w Berdyczowie. Nazajutrz oraz 28 kwietnia 1920 roku Pułk stoczył zacięty bój w obszarze Koziatyn-Pikowce, nacierając pod silnym ogniem przeciwnika i odpierając jego przeciwnatarcia. Pod Kijowem wziął udział w sforsowaniu Dniepru i zabezpieczeniu przedmościa.

Po połączeniu Armii Wielkopolskiej z Wojskiem Polskim i przekazaniu komendy Naczelnikowi Państwa Józefowi Piłsudskiemu, nastąpił proces scalania wojsk. Ujednolicono organizację i numerację. 7 stycznia 1920 r. pułk został przemianowany na 62. Pułk Piechoty Wielkopolskiej. Rozpoczęło się przygotowanie do obejmowania Pomorza, przyznanego Polsce na mocy traktatu wersalskiego.

Już 27 grudnia 1918 roku kompania pleszewska przyczyniła się do uwolnienia Poznania, zasługując się szczególnie w rozbrojeniu niemieckich transportów posiłkowych. Bataliony odniosły duży sukces 12 stycznia 1919 roku w przeciwnatarciu na Kobylą Górę. Między 14 a 24 stycznia powstańcy bronili uparcie Rynarzewa i nie oddali swych stanowisk, mimo ciągłych i gwałtownych nieprzyjacielskich ataków.

Pułk został zorganizowany podczas powstania wielkopolskiego w okresie od marca do czerwca 1919 r. z wielkopolskich kompanii powstańczych wywodzących się z Pleszewa (I baon), Środy Wlkp. (II baon), Jarocina i Krotoszyna (III baon) a także z innych miejscowości, położonych na wschód i południowy wschód od Poznania.